Staruszek doprowadził Was aż tutaj, gdzie to metalowa brama chroni drzwi do tajemniczego działu. Siwy mężczyzna spojrzał na Ciebie, następnie na chłopca, po czym westchnął ciężko i wyciągnął w przód dłoń, wyszeptał coś, po czym na jego dłoni ukazał się pierścień. Przyłożył jego oczko do każdego z symboli, które zaświeciły się lekko niebieskim światłem. Następnie mężczyzna spod swojej szaty wyciągnął klucz, który wisiał mu na rzemyku przy piersi i zaczął otwierać kłódki, szepcąc coś niezrozumiale. Brama otworzyła się.
- Lepiej, żeby chłopiec został na zewnątrz... - powiedział nieufnie staruszek.

- Do końca, na lewo i ostatni regał. Powinniście tam coś znaleźć... - powiedział, po czym odchrząknął. - Nie mogę z Wami wejść, muszę także zamknąć drzwi. Za dokładnie dwie godziny je otworzę, myślę, że powinniście się w tym czasie zmieścić... - powiedział, po czym drzwi błyskawicznie się zamknęły.
- Kur...cze blade, nigdy nie myślałem, że się tutaj znajdę... - powiedział chłopak rozglądając się z podziwem, po czym przerzucił wzrok na Ciebie. - Będziesz miał kłopoty, jak się dowiedzą, że kazałeś mnie wpuścić... - dodał z uśmiechem satysfakcji.

Chłopak słuchał z zaciekawieniem siedząc pod jednym z ogromnych regałów. Odchylił głowę w tył i zamknął oczy. Zamyślił się na chwilę, po czym przygryzł usta w zdenerwowaniu.
- Jeśli to jest to, to nasz cel byłby w trzecim miesiącu rytuałów... - powiedział cicho i dość niepewnie. Otworzył oczy i spojrzał na Ciebie z wyraźnym mętlikiem w oczach. - Nie wiem czemu, ale coś mi podpowiada, że to nie to... Coś innego... - zamyślił się znowu i widać było, że w jego głowie toczy się wojna myśli. Chłopak wytężał umysł tak bardzo, że odbijało się to na jego twarzy.

- Myślisz, że wyciągając pierwszą lepszą księgę od razu znajdziesz to, czego szukasz? - zapytał z nieco szyderczym uśmieszkiem. Podszedł do jednego z regałów i wyciągnął tą z napisem "Demoniczne Pakty". Przełożył pierwszą stronę, po czym uśmiechnął się i zaczął czytać. Zdawało Ci się to nieco dziwne, że chłopiec wychowany na Ulicy Szczurów potrafił czytać...
   Gdy skończył czytać, zamknął głośno księgę.
- Ciekawe... - pokiwał głową. - Ale zupełnie nie związane z naszą sprawą... - westchnął i odłożył księgę tam, gdzie wcześniej stała. Zaczął rozglądać się za kolejnym tytułem...
- Pomógłbyś... - powiedział beznamiętnie nie odwracając wzroku od ksiąg.

Minęło dość sporo czasu w ciszy zakłócanej szelestem kartek ksiąg. Znużenie dawało się już mocno we znaki. Chłopiec odpuścił sobie nawet stanie przed regałem, po prostu usiadł przy nim, opierając się o niego plecami. Westchnął ciężko i dalej przesuwał oczy po linijkach tekstu, kiedy to widocznie coś go zaciekawiło. Po chwili tryumfalny uśmiech wdarł się na jego twarz.
- Bingo! - powiedział wesoło. - Słuchaj! " Feminianizm jest sektą, o której nie wiadomo wiele. Informacje są niepewne i niepełne, ale wszystkie potwierdzają jedno - Feminianki to profesjonalne morderczynie. Podobno ich religia narodziła się wraz z dniem, kiedy to podczas najazdu wrogich wojsk na opuszczoną przez mężczyzn, którzy wyjechali na front, wioskę. Wtedy to najeźdźcy mieli zgwałcić wszystkie kobiety we wsi, bez względu na wiek. Faktem jest to, że wierni tej sekty to tylko i wyłącznie kobiety. Czekają one na znak od swojej Bogini - Matki, którą zwą Wendą, by przywrócić jej ciało. Tak oto ożywiona bogini ma stanąć na czele kobiecych wojsk, które przejmą władzę nad światem. Wenda, Bogini - Matka, ma składać się z ciał kobiet i zawierać ich duszę, nie wiadomo jednak, co to dokładnie oznacza... " - skończył czytać dość szybko, po czym przeniósł na Ciebie wzrok. - Ja chyba już wiem, co to dokładniej oznacza... - zauważyłeś błysk w jego oku.

- Nie, nic więcej... - powiedział jeszcze raz przelatując wzrokiem po wszystkich literkach w poszukiwaniu jakiegokolwiek znaku. - Ale przynajmniej wiemy, na czym stoimy... - uśmiechnął się słabo, po czym na jego twarz wprosiło się skupienie. W jego oczach widać było, że głęboko myśli i poszukuje rozwiązania.
- Słuchaj... Jeśli jest to sekta, to oni wierzą. Jeśli wierzą, są otoczeni energią, a nią prawdopodobnie dobry szaman potrafiłby mniej więcej zlokalizować...

- Nie minęło więcej niż godzinę i pół, więc trochę poczekamy. - powiedział chłopiec spokojnie, przekręcając głowę w Twoją stronę, po czym zamknął oczy i zadarł głowę w górę, biorąc głęboki oddech.
- Niestety, nie znam żadnego szamana. I martwię się, bo jeśli ja nie znam, to rzeczywiście musi być gdzieś dalej, a na podróż nie mamy czasu. - niespokojny grymas przeleciał po jego twarzy.
   Swoją drogą, ciekawe dlaczego chłopiec tak bardzo angażuje się w tą sprawę, jakby miał w tym jakiś osobisty cel. Z drugiej zaś, mógłby wyrwać się z Ulicy Szczurów, znał przecież pismo i był całkiem bystry, a z tym nie trzeba było cudu, by znaleźć jakąkolwiek, nawet najgorszą pracę...